KADA ENERO

                   JANO, espejo y ola de lo ido
                   tejedor de nostalgia
                   estertor del recuerdo
                   signo indeciso de la historia
                   rostros que pesan
            punzan
            pasan
                   A-B-Cdarios hiertos
                   caravanas de nubes
                Sombras
              Rastros
                Zombíes
                   saltando a ultradanza
                   poema atardecido
                   hojas de oleajes entreabiertos.
 
                   CRONOS recién nacido en alegría,
                   gaviota picoteante de lo incierto
                   remolino oportuno
                   expectativa verde de  Universo
                   arcoiris incitante
                   ibis de lo azul,
                   anhelo amanecido
                   rosario de optimismo,
                   ala de sol,
                   mensaje de la espuma
                   sonrisa de rocío
  ojo de aurora, guiñando vinos de espejismos
  oasis verdecido, gota nueva de brisa, champán
  alondra-rosa
  agua-pluma de prisa.
 
                   Mi arena que fue AYER
                   tiene pupilas-miel y de horizonte
                   telares de los sueños
                   refugio de quimeras
                   vuelo de manantial  chisporroteando
                   primaveras.
 
                   Y  Jano con DOS caras
                   ovillando ilusiones en la nueva madeja
                   del camino.